تادیوش سلابوجانِک در طول چند دهه فعالیت هنری خود شاهکارهای زیادی نوشت که همگی آن ها به صحنه رفتند و برای او جایگاه مهمی در میان نویسندگان امروز تئاتر ِ لهستان به ارمغان آوردند. نمایشنامه وُیتِک از یک سو ادای دینی است به رشادت ها و فداکاری های سربازان لهستانی در طول جنگ دوم جهانی و از سوی دیگر نمایشگر وضعیت جامعه لهستان در پیش و پس از جنگ در طبقه های اجتماعی گوناگون آن است. بخش مهمی از شهروندان و سربازان ارتش لهستان در آغاز جنگ دوم جهانی به دستور استالین به سیبری تبعید شدند. هنگامی که جنگ به مرزهای اتحاد جماهیر شوروی نزدیک شد، ژنرال آندِرس، یکی از فرماندهان ارتش لهستان، با اجازه کرملین ارتشی از این تبعید شدگان تشکیل داد. ارتش ژنرال آندرس از راه ایران، سوریه، فلسطین به ایتالیا رسید و نخستین نبرد خود را با پیروزی در تپه های مونته-کازینو به انجام رسانید. سربازان لهستانیِ ارتشِ ژنرال آندرس به مدت دو ماه در ایران و در اصفهان اقامت داشتند و در این مدت با توله خرسی آشنا شدند که بعدها وُیتِک نام گرفت.