Gitlik vardi o zamanlar ogul. En büyük zenginlik zahra idi. Zahrani tuttun mu tamamdi. Zahra ne ana diye sordum. Kis girmeden bir seklem un, bir seklem bulgur, bir seklem tarhana, iki celik mercimek, bir celik yag, iki celik sogan, patatesin oldu mu sen köyün en zenginlerindendin oglum. Gelen misafirler senin zahrana bakardi. Zenginligin ya da fakirligin tuttugun zahra ile ölcülürdü. Emine teyzen cok celimsizdi o vakitler. Köylüler onun bir kis cikaracagini sanmazdi. Baci bildik birbirimizi, birbirimize sigindik hep. Ortada bir tabak yogurt, yaninda da tandirdan yeni cikmis kömbe oldu mu, ne büyük ziyafetti bizim icin. Arindirdik kalemi pesin hükümlü ögretilerden ve iki ile ikinin neden dört ettigini sorguladik. Hatta iki kere ikinin her zaman dört etmedigini anlamaya calistik. Görünmeyeni görmeye, söylenmeyeni söylememeye gayret gösterdik. Niyetimiz farkli düsünülsün, hayata biraz da öteki görüngeden bakilsin idi. Bunu basardik diye düsünüyorum, tabi ki okuduktan sonra son söz sizin