Mensen serieus nemen zoals ze zijn. Ilse Aichinger schrijft in een essay met de titel "Oproep tot wantrouwen": "We moeten onszelf wantrouwen. De helderheid van onze bedoelingen, de diepte van onze gedachten, de goedheid van onze daden! We moeten onze eigen waarheidsgetrouwheid wantrouwen!" Ze schrijft vanuit de diepe teleurstelling van haar oorlogservaringen - zeker. Maar het onbetwiste bevestigende geloof wordt geconfronteerd met de uitdagingen van het leven - of het nu wil of niet. Mijn gedachten over verdriet, dood en lijden komen naar boven. Ik zie... en ik vind: het geloof van de Kerk moet het leven onder ogen zien. De vraag naar de waarheid is nauwelijks scherper dan bij vragen over de dood en het sterven, en het zoeken naar antwoorden is nauwelijks urgenter.