Hayatimin en güzel ve her firsatta hasretle yad ettigim demleri, Nurettin Topcu hocamin sohbetlerinden ibaretti. Hayatimda bu güzel ve tarifinden aciz oldugum zamanlar ile kiyas edilebilecek baska hatiralar cok arkadan hafizama doguyor. Ankaradan cuma günü aksamlari 23 veya 24 otobüsleriyle sabahlari indigim Sirkecideki sehirlerarasi otobüs duraginda ekseriya muavinler tarafindan uyandiriliyordum. Sahaflar Carsisinda ögleye kadar kitapcilarda vakit gecirdikten sonra Hareket mecmuasina gidip Ersoy Hanindaki kücük idarehanede Hocanin gelisini bekliyordum. 1967de tanimak serefine nail oldugum merhumda, beni böylesine kendisine ceken nedir diye düsündügüm anlar olmustur. Bu büyük bir sir degil, bir anda insani cezbeden alcak gönüllülügü, sade ve samimi halleri ile o, kendini her zaman hatirlatacak ve özletecektir. Gel beru, gel beru kim savm ü salatin kazasi var Sensiz gecen zaman ü hayatin kazasi yok sözü en cok bu sohbetler icin deger tasiyor.