Annem bana yerel lehcesinden bir sözcük birakti; yüregini parcalayan celiskili hisler aklini suraya buraya celdigini hissettiginde ... icinde bir frantumaglia kirik parcaciklar karisimi oldugunu söylerdi ... Frantumaglia, baska türlü tanimlanamayan bir rahatsizligin öznel ifadesiydi, zihninde olusan, beynin bulanik suyunda yüzen, farkli nitelikli parcacik kalabaligini tanimlardi... Yasarken sesimizi onunla yükselttigimiz ve sonunda onun icinde kaybolma tehlikesi yasadigimiz heterojen kalabaligi cok sancili bir kaygiyla algilamaktir frantumaglia... Napoli Romanlari dörtlemesiyle tüm dünyada büyük yanki uyandiran münzevi yazar Elena Ferrante, bu derlemeye altbaslik olarak frantumaglia ismini verdigi kavrami, kirik parcaciklar karisimi, baska türlü tanimlanamayan bir rahatsizligin öznel ifadesi sözleriyle tanimliyor. Bir Yazarin Yolculugunda Gercek kimligini gizlemesi, edebiyatina esin kaynagi olan konular, siyaset ve kültür, günümüz toplumlarinda edebiyatin rolü gibi konulari irdeleyen büyük yazar, bundan baska kadin yazar olmak, erkekegemen toplum ve düsünce elestirisi, feminist yazin ve düsüncenin önemi gibi, hele bugünler daha da vahim bir sekilde gündeme yerlesen konulari da ele aliyor. Öte yandan yazarlikta nasil karar kildigini, romanlarini yazma sürecini de aktariyor Ferrante romanlarindaki tüm dünyada yanki bulan sesiyle; yani dolaysiz, ice isleyen, sakinmasiz, büyüleyici ve alabildigine samimi bir üslupla... Kadin olmak akis halinde yasamak demektir. Ferrantenin bu icgörülü yazini edebi gelenegi tersyüz ediyor ve böylece kadin olmak evrenselligin ölcütü haline geliyor.