Yasamin cilvesi olan sancilari siziya dönüstürmemenin yolu, umutsuzluga kapilmamaktan gecmekteydi. Mücadele varsa; sonunda ya basari ve mutluluk ya da hic bitip dinmeyen, vur-kac yapan bir sancilar nöbeti vardir. Yasamin bütün hengameleri karsisinda gel-git sancilarini siziya dönüstürüp, icinde yuva yapmasini engellediysen, korkma Yasam hep senden yanadir. Insanca yasamak icin diren Kisacik ömrümüzde yasadiklarimiz, hayati tek basina yasayan babam icin hep ruhunun derinliklerinde, kuytu bir yerlerde, dipteki sizi; bende ise sanci olarak devam etti. Babamin sürekli kimsesizliginden yakinmasi, eliyle kalbinin üstünü göstererek, Suralarda bir yerde hic dinmeyen bir sizim var, diye dillendirmesi; beni sürekli dipteki sizinin bir ömrün biriktirdigi, iyi-kötü yasanmisliklarin tortusu oldugu yönünde düsündürüyordu. Sizi babamdaydi, sanci bende. Belki de yaniliyorum; ama, Sancisiz yasam, yasamaya deger degildir, diye düsünüyordum. Mücadelemiz ruhumuza, moralimize can suyumuzdur. Canli kalmak icin ictigimiz bu can suyu, icimizdeki yüregi sikan bir el gibi hep bizimle beraberdir. Yüregimizin her sikilisi, bütün bedenimizi etkisi altina alan bir ic sikintisi, yürek sancisi olarak yüzümüzden ve mimiklerimizden disimiza tasar. Elimizde degildir yasananlari yeniden dizayn etmek. Elimizde olan, yarina hazir olmaktir.