Dünyaca ünlü sinema ustasi ve yazar Elia Kazan, kendini bir Amerikali ya da Yunan gibi degil, bir Anadolulu gibi hissederdi. Pek çok oyuncuyu da birlikte çalismaya "Anadolu gülüsü" dedigi yetenekle ikna ederdi. Bu yetenek onu, hayati boyunca tasiyacagi "isbirlikçi" etiketinden kurtaramadi. McCarthy dönemindeki hatalari, onu ömür boyu kovaladi. Üçüncü Oscar'ini bile üzüntüyle kaldiran Kazan, belki biraz avunmak ve arinmak için annesinin dizlerine kosan bir çocuk gibi, memleketi Kayseri'nin yollarina düstü. Kaderini bilen ama ölmeden önce ona karsi mücadele eden bir Yunan trajedi kahramani gibi. Kadim Anadolu, bambaska ilkelere sahip, farkli deneyimler yasamis iki insani, Zülfü Livaneli ve Elia Kazan'i belki de tek ortak yolculuklarina çikarmayi basardi. Livaneli'nin büyülü satirlarindan okuyacagimiz bu sira disi yolculugu, M.K. Perker'in muhtesem çizgileriyle izleyecegiz. (Tanitim Bülteninden)