Bildikce, sahit oldukca, yasadikca daha da büyüyor dudaklarindaki gülümseme. Görmedigin orada oldugunu bile bilmedigin bir esik var. Atlayivermissin haberin yok. Aci da bir yere kadar, keder de... Yapmaz dedigin yapmis, kivirma payin kalmamis, kendi kendini kandir yine diyecegim, imkani yok. Göz görmüs, gönül ne yapsin Dünyanin en yalniz insani senmissin gibi hissetme hakkin var. Kullanacaksin tabi. Küseceksin, sadece ona degil, herkese. Alip basimi gideyim buralardan diyeceksin, dilini bilmedigin sicak iklimlerde, tadini bilmedigin ickiler iceceksin gün batimlarinda. Sizin oralarda olmayan yapragi bol bir agaca dökeceksin icini, dalgalarin sesini dinlerken uyuya kalacaksin. Gözlerini actiginda hala gece olacak. Yildizli karanlik örtmüs üzerini, yorgan olmus, saklamis. Aglayacaksin yine Aman ben de ne sulu göz oldum diye gülmeye baslayacaksin. Koluna sileceksin burnunu, ayak parmaklarina takilmisken gözlerin, gecmis güzel bir gün gelecek aklina. Tekrar agla bence de O ferahlama anina, gecmisten simdiki zaman dönüse ve degmezmis diye baslayan tüm cümlelere esik diyelim mi