Bu kitap Türker Ertuncayin bireysel hikayesi olmaktan öte, Türkiye tarihinin önemli ve acili bir dönemine dair ortak bellegimizin, silinmek ve unutturulmak istenen bellegimizin yeniden insasi icin elzem yapi taslarindan biridir, o dönemi anlatan diger bütün otobiyografi, biyografi ve monografiler gibi. Ertuncayin kitabi benzerlerinden farkli olarak öncülüne pek tanik olmadigimiz iki perspektif getiriyor yeniden insasi gereken bu ortak bellege. Ilki, Ertuncayin durdugu ve baktigi yer; genclik yillarinin önemli bir bölümünü kaplayan bir politik yapinin TKPML icindeki belli bir konumdan disariya dogru bakisi örnekliyor. Ikinci perspektif ise politik yapidan bagimsiz olarak bir insanin gecmisiyle muhasebesine tanik olmamiza imkan veriyor, cünkü sayfalar arasinda devrimci Türkerin hikayesini okurken, sifatini bir kenara koymus baska bir Türkeri de görebiliyoruz. Bu iki perspektif bazen kagit bir mendil üzerine, cezaevinde yazilmis tek bir mektubun farkli satirlari icinde kendini belli ediyor, bazen de politik bir elestirinin kuyruguna kacinilmaz olarak eklemlenmis samimi duygu durum ifadeleri olarak. Bu kitabin icinde tartismaya acik noktalar yok mu Var elbette. Ancak kitabin yazilis amaci da zaten cözüm sunmak degil, tartismak. Ertuncayin kitabi, umuyoruz ki, 1980 darbesinin silmek istedigi ortak bellegimizi dirilterek bugüne getiren, hatta belki de yarina tasiyan tartismalara katkida bulunacak, cünkü dünü görmeden bugüne bakabilmek mümkün degil.