Kafasina koridorun tavanindan ufak bir seyin düstügünü hissedince kacak ve izinsiz girdigi yer olmasaydi avazinin cikacagi kadar var gücüyle bagiracakti. Ama sessiz olmasi gerektiginin farkindaydi. Uzun ve karanlik yolun büyük bir kismini yürüdügü halde görevlilerin calistiramadigi jeneratör gelmisti aklina. Karanlik koridorun sagina gelmisti, yoluna devam ediyordu, ellerini önüne kenetlemis, bir seye carpmamak icin yavas yavas ilerliyordu ama kalbinin ritmi bir firtina gibiydi, iyice korkmaya ve endiselenmeye baslamisti. Biraz bekleyip soluk almaya karar vermisti, o sirada babasinin da sik kullandigi Acele ise seytan karisir sözü gelmisti aklina. Zifiri koridorda caresiz bir sekilde beklerken birinin gittikce kendisine yaklastigini fark etmisti. Gölgesi görünecek kadar yakinlasan kisiden kalkip kosup ya da bagirmasinin bir cözüm olmayacagini biliyordu. Yasamaktan umudunu kesmisti, öldürülecekti diger kurban gibi biliyordu. Tek istegi ölümcül darbeleri almadan katilin kendisine son isteginin ne oldugunu sormasiydi.