Yeni okulumdaki ilk günümde bir facia ile karsilastim. Yasayacagima inanmadigim cok sey yasadim. Üc insanla tanistim, onlarla hayatimi paylastim. Cok korktum ama bir sey olacagindan degil, onlari kaybedecegimden. Hayatin bana tek hediyesi olan üc arkadasim Elif, Emre ve Sedaya bir sey olmasindan korktum. Biz cok agladik, cok korktuk, cok kizdik ama asla pisman olmadik. Cünkü ben onlar ile birlikte cehenneme bile gidebilirim. Tamam dedik, bundan sonra yasayamayiz, biz Tölüyoruz dedik, kurtulduk, cünkü biz ölecegimizi söylerken ölecegimize inanmiyorduk. Cünkü biliyorduk, bu dünyada bizi kurtaracak cok insan vardi. Ates cemberinin binlerce, hatta milyonlarca üyesi vardi, biz kendimizden, birbirimizden umudu kestigimiz zaman, tek inandigimiz insanlar olan ates cemberinin milyonlarca üyesi.