Het begrijpen van het intertekstuele fenomeen in deze nieuwe dimensie van de tekst, die die van de productie, brengt me ertoe te zoeken in het eigen werk van de auteur: het geval van Rachid Boudjedra en Assia Djebar, hoe het lenen wordt geconstrueerd, hoe zelfcitaat, zelfplagiaat, toespeling, verwijzing ook voortkomen uit een toe-eigening en integratie in de eigenlijke ruimte van de tekst of het werk dat wordt uitgevonden.Wat is dan het belang van zelf-referentieel schrijven als zowel een taalkundig als een esthetisch feit? En zou het feit dat het zich afspeelt binnen een gesloten roman, of van de ene roman naar de andere, niet iets te maken hebben met autofictief schrijven, met andere woorden, met het idee van zelfontplooiing?