Yeni beliren taze gün isigi bu mevsimde bile kuru dallara cicek bastirmisti. Bakislari ciceklerle bezeli tek tük agactan öteye uzandi. Evlerinin oldugu sokak ne kadar sakin ve issizsa, kesistigi sokak da bir o kadar canliydi. Insanlar durmadan yürüyor, gecip gidiyordu. Sevinc kendini de o kalabaligin icinde hayal ederken yanagini yavasca serinlikten cekip kocasina döndü, Ihlamur yaptim. Ic, bogazini yumusatir, dedi. Dilek Türkerin öykülerinde karakterler kendilerine birer zirh örüyorlar, ne yasarlarsa yasasinlar, neyle sinanirlarsa sinansinlar dis dünyanin özlerini degistirmesine müsaade etmiyorlar. Ama celik zirhlara bürünen kati ve soguk insanlardan da olamiyorlar, hep haya anyana ve umutlular. Ipekten Örer Zirhinida herkesten birer parca tasiyan, yasa yan karakterler, bir an dönüp yüzümüze bakiveriyorlar. Bir mila an gecer gibiler, baslarinda olduklari hayatin telasi ve geride kalan günlerin hüznüyle...