Devasa bir özgürlüge benzerdi gözlerin, ben de icinde tutsaktim, ne garip... Bazen alip gitmesi gerek insanin kendisini, Kendisinden uzaklara. Zaman zaman kacirmali kendisini; Bir kiyida düs ciglik dökerken görecektir, Bazen herkese benzedigini Bazen de herkesin ona... Bütün sorularin yaniti sendin meger, Zamaninda anlamis olsaydim eger... Sair bu seckin calismasinda okurunu imge saganagina tutuyor. Daha cok romanci olarak bilinen sairin son 28 yilin panoramasini cizen siirleri okuru kendi ic dünyasinda yine kendilerine dogru ucsuz bucaksiz bir yolculuga cikariyor. Sairin dedigi gibi, hayat, insanin kendisine dogru gitmesidir ; siirler de bu yolculugun hem gölgesi hem de rengi.