Türkiye¿de ¿lahiyat fakültelerindeki zorunlu yabanc¿ dil ö¿retiminin niteli¿i üzerine e¿itim sosyolojisi perspektifinden bakmaya çal¿¿an bu kitap, be¿ bölümden olu¿maktad¿r. ¿lk bölümde Türkiye¿deki ¿lahiyat fakültelerinin k¿saca tarihsel serüveni üzerinde durularak, bu fakültelerin müfredat¿nda yer alan ¿Zorunlu Arapça Haz¿rl¿k¿ program¿ üzerine genel bir de¿erlendirme yap¿lmaktad¿r. ¿kinci bölümde Mütercim Tercümanl¿k Bölümleri ile ¿lahiyat Fakültelerindeki Arapça ö¿retimi kar¿¿lät¿rmal¿ olarak incelenmektedir. Üçüncü bölümünde yüksek din ö¿retiminde yürütülen Arapça dil e¿itiminde ö¿renmeyi etkileyen faktörler irdelenmektedir. Dördüncü bölümde, Zorunlu Yabanc¿ Dil Haz¿rl¿k Program¿n¿n genel bir de¿erlendirmesi yap¿larak, bu programa kay¿tl¿ ö¿rencilerin Arapça dersine yönelik dü¿ünce ve tutumlar¿ boylamsal arät¿rma tekni¿iyle incelenmektedir. Be¿inci bölümde ise 2005-2010 y¿llar¿ aras¿nda OMU ¿lahiyat Fakültesinde uygulanan Zorunlu ¿ngilizce Haz¿rl¿k Program¿n¿n aç¿l¿¿ serüveni üzerinde durularak, bu program¿n ilk ö¿rencilerinin ¿ngilizce haz¿rl¿k program¿ hakk¿ndaki dü¿ünce ve tutumlar¿ boylamsal arät¿rma tekni¿iyle de¿erlendirilmektedir.