Süryaniler dini kabul ettikten sonra kilise babalari bir anayasa düzenler... derler ki bundan sonra biz devlet kurmak, bayrak acmak, toprak kazanmak pesinde kosmayacagiz. Size vasiyetimiz, kiliseye bagli kalacaksiniz, sanatinizla, isinizle, edebiyatinizla, tariminizla ugrasacaksiniz, hicbir zaman siyasete müdahil olarak katilmayacaksiniz. Bulundugunuz hangi rejimse o rejime saygili olacaksiniz. Cok caliskandirlar, cok caliskan bir irk... cünkü baska yaptiklari bir sey yok, daha dogrusu belki kendi oto-kontrolleri de diyebiliriz. Devlet kademesinde bir yer alamayacagini düsündügünden dolayi ticarete yogunlasmis, calisma gücüyle hayata tutunmus. Ortadogunun kadim halklarindan biri olan Süryanilerin bugün ancak bakiyesinden söz edilebiliyor. Bilinmiyorlar. Su Erolun calismasi, Istanbul Süryani cemaatinin kimlik stratejileri ve etno-sosyal iliski aglari hakkinda capcanli bir tasvir sunuyor. Sadece etno-dinsel kimlikle ve politik düzlemle sinirlamadan; toplumsal konum ve celiskilere, is dünyasindaki deneyimlere, din ritüellere, aile iliskilerine, gündelik deneyimlere, kusak farklilasmasina da bakiyor. Mazlum ve Makul, mazlumlugun ziyadesiyle müsamahakar bir makuliyetle sarmalandigi bir görünmezligin ve sessizligin perdesini araliyor.