Het Enterprise Europe Network werd in 2008 door de Europese Commissie gelanceerd om een ¿¿"no wrong door" -benadering voor bedrijven te creëren, door bedrijfsondersteunende organisaties met verschillende specialisaties samen te brengen. Als gevolg hiervan werden twee eerdere EU-netwerken, de Europese informatiecentra en de Innovation Relay Centres, aangemoedigd om regionale consortia te vormen en openbare aanbestedingen uit te schrijven waarin werd beschreven hoe zij hun diensten zouden integreren. Dit boek onderzoekt kwesties die verband houden met het delen van kennis bij het opzetten van het Enterprise Europe Network, gebaseerd op een case study van het regionale consortium van Zuidoost-Engeland. Het boek is gebaseerd op kwalitatieve interviews met elke consortiumpartner en een vertegenwoordiger van de Europese Commissie. Op basis van theorieën van sociaal constructivistisch institutionalisme en organisatorische netwerktheorie, werpt de analyse licht op de complexiteit van multilevel governance en de problemen die zich voordoen wanneer de EU-benadering van regionaal beleid in de praktijk wordt geïmplementeerd. Het zou met name relevant moeten zijn voor beleidsmakers en praktijkmensen die zich bezighouden met regionale ontwikkeling, en voor mensen die geïnteresseerd zijn in organisatieverandering en de vorming van netwerken.