Dünyamiz sonsuz güzelliklerle doludur. Yeryüzünde sanatkârlar bunca güzel eserler ortaya koymuslardir. Insan bu güzelliklere meftun bir yaradilisa sahiptir. En büyük saadet, bu güzellikleri kâbil oldugu kadar yakindan duyup yasayabilmektir. Halbuki çogumuzun ruhu, menfaat ve ihtiraslarla yipranarak bu sonsuz güzellik âleminin duygusunu kaybetmis bir kabuk gibidir. Ruhumuzu güzelliklere açabilmenin sirri, ruhsal yasayisin ona götüren yollarini bilmekle elde edilir. Iç hayatimizin nerelerinde bozukluk bulundugu ve bunun giderilmesi için yasayisimizda ne gibi degisiklikler yapmak lâzim geldigi anlasildiktan sonra, güzellik duygusu sonsuz bir sekilde yasanabilir.