Hayir Peder. Yaniliyorsun... Sen bir Dis Güc tarafindan verildigi icin ahlak kurallarimiz olduguna inaniyorsun. Bense ölü bedenler pis koktugu icin böyle kurallarimiz oldugunu düsünüyorum... Insan ölü bedenlerin pis kokusunu sevmiyor... Ama etrafindaki dünya öyle ki, öldürmek ve ölü bedenler üretmek zorunda kaliyor. Öldürmekten hoslanmiyor demiyorum. Kokudan hoslanmiyor diyorum. Celiskinin özü bu. Öldürme zevkini bozan nahos cürüme kokusu karsisinda burnunu kapatmasina yol acan o dünya-disi gücün ne oldugunu soruyor ve cevap olarak dinlerini ve ahlak kurallarini icat edip, sinir sisteminin üst kisminin medeniyetin baslangicini yaratmasina izin veriyor; nihayetindeyse sadece etin bozulmasini geciktiren buzdolaplarini degil, ayni zamanda hava sizdirmaz gaz odalarini, canlilardaki proteinleri okside eden alev makinelerini ve kokusuz, temiz atom bombalarini icat ediyor. Böylece medeniyet bir zamanlar onu doguran seyi bastirmanin yolunu buldu. Hayir, medeniyetimiz ateizm yüzünden degil, ölümün kokusunun giderilmesi yüzünden intihar sürecinde. Polonya asilli Britanyali yazar Stefan Themersonin hayatinin son yillarinda kaleme aldigi Sardalyanin Gizemi, yazarinin cokyönlülügünü ve engin birikimini yansitan siradisi bir roman. Merak uyandiran olay örgüsüyle bir dedektif hikayesini andiran ama derin felsefi diyaloglariyla, hayata ve tarihe ayna tutan isabetli tespitleri ve toplumsal elestirileriyle, Öklite pabucunu ters giydiren teoremleri ve ince mizahiyla, herhangi bir kategoriye sokulmayi reddeden bir roman.