Bazen cok düsüste oluyorum. Kalbimin bosluklarina düsüyorum, bazen iyi hissetmiyorum. Böyle zamanlarda, ben papatya kokulu tütsünün etrafinda siirler mirildanirken, benim gibi hissedenlerin ne yaptigini düsünüyorum. Saydam olarak sayimiz öyle cok ki. Ayni anda ziplasak dünyayi yerinden oynatacak kadar cok... O anda biriniz kahve yudumladi, biriniz cicek kokladi, derin bir ic cekti, biriniz agladi, biriniz sustu, bir sarki daha yazildi, belki ayni anda nefesini tuttu ya da uyudu. Belki hicbir hayal kirikliginin cevabini veremezken, onlarca kelimeye tutundu, ben de tutundum elbette. Umutlarim yerle birken, misralara sigindim. Hayal kirikligina ugramayin diye söylüyorum, yine de hicbir sorunun cevabini bulamadim. En azindan üstünde düsündüm, bu yüzden böyle gecelerde kimseden habersiz, hatta kendimizden bile habersiz kalben haberlestigim ve ilham aldigim saydam insanlara sonsuz tesekkürler. Sizi öyle iyi anliyorum ki...