Yoksa gercekten aklim durmus muydu Insan, akli olmadan da yasayabilir mi Ölüm burada da mi vardi Insan dört duvar arasinda da mi ölüyordu Ama burada olmak, yasamaktan sayilmaz. Ölmek icin yasamak gerekmez miydi Benim icin yasamak, özgür olmakti. diyordu Yilmaz. O hic yargilanmadan, kendini savunmaya hic firsat birakmadan mahkm ettigi ömründe neler görmüs, neler yasamisti. Herkesin derdine bin türlü derman bulmus da bir kendine merhem olamamisti. Etrafindakileri kirip dökmesi de ani cikislari ve parlamalari da kendini ne olursa olsun hakli cikarislari da hep bundandi. Bizim öfkemiz de coktur sevgimiz de. Öfkemizin sesi de gürdür sevgimizin de. Öfkemizde kavgalarimiz yüz yüze, sevgimizde tüm baslar yerde, sevenler göz göze. Ahmet Firatin romanini okurken istemsizce kendinizi sorgulayacak, icinizdeki Yilmazla yüzleseceksiniz.