Ütopyalar ve karsi-ütopyalar en genis anlamda bir roman türü olarak kabul edilmekle beraber, felsefi düsünme geleneginin en canli bicimde izlenebilecegi özel metinler olarak görülmelidirler. Zira bir felsefe sözlügünde, diger edebi türlere ait baslik bulunmazken ütopya ve ütopyacilik maddelerinin varolmasi dahi, edebiyat-felsefe iliskisinin ütopyalar üzerinden, baska edebi türlere nazaran cok daha saglam kurulabileceginin bir göstergesi olarak kabul edilebilir. Kaldi ki kimi ütopya örnekleri de edebiyatcilar tarafindan degil, fakat düsünce tarihinin önemli filozoflarinca kaleme alinmistir. Ayrica modern kabullerin, metotlarin ve projelerin tümünün on altinci yüzyilla beraber kendisini gösterdigi ve yirminci yüzyilla birlikte ise alenen elestirildigi edebi metinler olmasi, ütopyalari ve karsi-ütopyalari felsefe tarihi acisindan ayricalikli konuma yükselten bir diger faktör olarak karsimiza cikar. Böylece ütopyalar ve karsi-ütopyalar yasadigimiz modern dünyanin mahiyetini anlama cabasinin en rahat sürdürülebilecegi mecralardan ikisi olurlar.