Dykëndëshit tonë me dheun i mungon një brinjë, Një tra na duhet të mbajmë mbi kokat tona, një tra çatie për qiellin e rëndë, strehën e çarë prej nga pikon brenda forcë mbrapsht rëndese mendimesh fluturake që shkojnë si erë, herë nga ty tek unë e herë përkundër, ajo erë fryn brenda frymë të lirë fati patëzot, fati të pazot lirie beronjë. Jemi mure, ngritur për mbajtur brenda veten, atë mëdysh ndajmë, është imja apo jotja fryma e patëzot, liria për uri? Dykëndëshit tonë me qiellin i mungon një brinjë...