Yagmur damlasinin iyice sabri tükenmisti, yerinde duramiyor, hep bulutun kenarindan egilip yeryüzüne bakiyordu. O sirada gene bir sehrin üzerinden geciyorlardi. Evlerin damlarinda bacalar tütüyor, elektrik telleri rüzgarda sallaniyordu. Birden yagmur bulutu söyle bir silkelendi. Herhalde o da epeyi yorulmus olacakti. Bizim yagmur damlasi o anda dengesini kaybederek buluttan asagi düsüverdi. Artik büyük bir hizla uzun parlak bir cizgi halinde yeryüzüne dogru iniyordu. Yagmur bulutu onun arkasindan elini sallarken, o da parlak gözlerini kirpistirarak Hosca kal iyi kalpli bulut Beni gezdirdigine tesekkür ederim. Ama artik yoruldum, yatip uyumak istiyorum. Yeryüzünde kendime güzel bir köse arayacagim. diye seslendi.