Osmanli Devleti, Dogu Romayi fethetmek üzere kurulmustu. Sultan II. Mehmede gelene kadar pek cok padisah bunu denedi, ama basarili olamadi. Sultan II. Mehmed, o zamana kadar olmamis seyin ondan sonra da olmayacagi anlamina gelmedigine inaniyordu. Bu yüzden daha önceki kusatmalara takilmadi. Onlarin gerceklestiremedigini ben de gerceklestiremem, diye düsünmedi. Onlarin yapamadigini yapacagim, diyerek hazirliklara basladi. Hazirliklar esnasinda yirmi, fethettiginde ise yirmi bir yasindaydi. Bugün, hayatinda bir projesi, önünde bir hedefi olan yirmi bir yasinda kac delikanlimiz ve genc kizimiz var Hatirladikca bir seylerimizin eksik oldugunu, bir seylerin yolunda gitmedigini düsünüyorum. Cünkü hedefini belirlememis insani, hicbir yol gitmek istedigi yere götürmez. Zira hedefsiz olmak, adressiz kalmaktir. Adresiniz yoksa, gideceginiz yeri de bilmiyorsaniz, koca sehirde kalakalirsiniz. Yürümekten ayaginiz, düsünmekten beyniniz sisse de maksadiniza nail olamazsiniz. Hem insanlarin, hem de devletlerin yakin ve uzak hedefleri olmali. Hayalleri, ütopyalari olmali.