Ben 40-50 yaslarinda isciler hatirliyorum; iliski kurdugumuz, propaganda yapmak icin gittigimiz zaman, o güne kadar hep gördügü ve anlamadigi bir seyi bu hareket icerisinde kesfettigi zaman nasil bir neseye, nasil bir sevince büründügünü gördüm... Bu atmosferi kuranin yalnizca ögrenci hareketinin etkileri, onun duygulari olabildigini düsünmem olanaksiz. Bütün Türkiye bir cümbüs yasiyor gibiydi. Ertugrul Kürkcü Türkiyede radikal sol hareketin 1960larin ortalarindan 1980e uzanan hizli ve büyük gelisme dönemi, elbette büyük kayiplarin yani sira büyük siyasi iddialar, stratejiler, ideolojik arayislar ve tartismalarla bilinir. O kitlesel seferberligi yaratan, sadece rasyonel yönelimler, zihinsel tasarimlar, belirli talepler, cikarlar veya magduriyetler, acilar degildi, ayni zamanda arzulardi. Akil ve iradenin ziddi ya da onlardan kopuk bir güc olmayan, aksine onlarla ic ice hareket eden ve ettiren arzular... Serhat Celal Birdal, 1960-1980 arasi Türkiye sol hareketini, Deleuze ve Guattarinin genislettigi Spinozaci arzu kavraminin isiginda inceliyor. Özellikle 68 kusagi baglaminda romantize edilen naif manzaranin arkasindaki dinamigi görmemizi saglayan bir isik bu. Kismen ideolojiye kaydolan fakat ondan tasan bir potansiyele isaret ediyor. Kitap, Türkiye solunun arzu politikasi ile ilgili bir hatirlama ve muhasebe cagrisi ayni zamanda.