Osmanli Devletinin baskenti Istanbul, yönetim yeri de saraydi. Buradaki yönetimde en yetkili ve mülkün sultani olan Padisah, onun vekili durumundaki Sadrazam ve Padisahin meclisi Divan-i Hümayun yer aliyordu. Divan-i Hümayun, Sadrazamin baskanliginda; vezirler, defterdarlar, kazaskerler ve nisancidan olusuyordu. Reisülküttab da divan sekreteriydi. Divan-i Hümayun 16. yüzyilda Pasakapisina tasinarak Bab-i ali adini aldi. Osmanli Devletinin dis iliskilerini Reisülküttab yönetir, dis ülkelere de sefir adinda elciler gönderilirdi. Sefirler, izlenimlerini Sefaretnamelerinde anlatirlar. Bati baskentlerinde kurulan Osmanli daimi elcilikleri ve ilk elcilerin diplomatik calismalari da önemlidir. Ayrica Hürrem, Mihrimah, Nurbanu ve Safiye sultanlarin Avrupa kral ve kraliceleriyle mektuplasmalari, Kösem Sultanin Istanbuldaki yabanci elcilerle olan siyasal iliskileri de ilgi cekicidir. Giderek gelisen diplomaside Tercüme Odasininin ve Hariciye Nezaretinin kurulmasi, okullar, yabanci elciler ve anlasmalar da kitapta yer almaktadir. Ayrica Reisülküttablarin ve Hariciye Nazirlarinin listesi de verilmistir. Konular kaynaklarina dayali olarak dipnotlari ve bibliyografya ile desteklenmistir.