Ebrunun iki hayati vardi. Biri, gercek dünya. Biraz acimasiz olsa da kendi icinde tatli, hep mücadeleyle gecen; digeri ise rüyalarindaki dünya. Esi benzeri olmayan, gönlünce kosup oynadigi, tüm hayallerini yasadigi dünya. Her rüyanin bir sonu oldugunu biliyor olmanin tatli telasiyla yasadilar asklarini... Ikisi de hic bitmesin istiyordu sanki. Havada ucusan kelebekler gibiydiler, yere konmak istemediler, bu bir rüyaysa uyanmamaliydilar, gözleri kapali oldugu halde gökkusagini görüyorlardi. Mutluluk bu olmaliydi. Keske baska sartlarda olsalardi o da Emin gibi olsaydi, talihsiz kaza olmasaydi, ara sira bunlar aklindan geciyordu. Birinin bir anlik yaptigi hata baska birisinin tüm yasamini etkiliyordu. Acimasiz bir hayat, nereden baksan garipliklerle dolu, onca yasanmisliklar bir saniyede altüst olabiliyordu. Ebru aklinin, kalbinin bir kösesinde hep bunlari geciriyordu. Hep bir korku vardi icinde, kendinden bile sakladigi. Yersiz düsüncelerle ugrasma, sen benden, ötekinden, cogumuzdan daha sagliklisin. Yürüyüp de aklini bosa kullanan o kadar cok kisi var ki cevremizde, onlar su an senin yerinde olmak icin can atiyorlar, sen oturmussun neler düsünüyorsun. Kendine gel, kendine. telkinlerine ragmen Ebru, icten ice hep bilmisti cekeceklerini. O güzel rüyalardaki soguk silüet söylüyordu bunu, hic konusmadan hem de. Bazen hayatin alti üstünden daha görkemli, daha zor olsa da daha güzel olabiliyordu. Herkes ektigini bicecekti, herkes ettigi büyük laflari ekmeksiz yemek zorunda kalacakti. Bu hikayenin tek kazanani ise, süphesiz, kalbinde engeli olmayanlardi.