Aksam yemeginden sonra kitap elinde bir koltuga yerlesen Cerriyi gören David rahat minderini birakti, koltugun önündeki masaya sicradi. Ayaklarini kuyruguyla sararak Cerrinin tam karsisina yatti. Yari kapali gözleriyle, onun gibi zavalli bir kedi ugruna hayatini tehlikeye koymaktan cekinmeyen gencin hicbir hareketini kacirmiyordu. Cerrinin her bas kaldirisinda David gözlerini aciyor, ikisi, anlayisli bakislarla birbirlerini süzüyorlardi. Aralarinda sessiz bir anlasma kurulmus gibiydi.