Selam Ben Yunus Arif Emre Celebi. 80 cerebral palsy hastasiyim ama kendimi hicbir zaman engelli gibi görmüyorum... Aynanin karsisina her gectigimde gözlerimin icine bakarak, Ben engelli degil, insanim diyorum. Hayatta dik durmayi böyle basariyorum. Mücadele etmek zorundayim. Allah benim kaderimi böyle sekillendirmis. Bu aklim, bu yüregim, gözlerim, ellerim benim degil ki, Allahin bendeki emanetine iyi bakmak zorundayim. Hayatta görevim ve gayem bu. Bazen engelli, sakat, özürlü ve buna benzer en agir ithamlarin muhatabi yek ben oldum diye kizmiyorum, karsimdakine... Cünkü kaderin üzerindeki kadere güveniyor, kendimi taniyorum. Kücükken hep derdim ki, Neden ben engelliyim ama yasim ilerledikce cevaplarini kendimde buldum. Durumum, Allahin bana bahsettigi bir ikram imis; engelli olmak, suc ya da talihsiz bir ceza degilmis, onu ögrendim. Ben, bu hayati yasayarak ögrendim. Babama ve anneme bir kere dahi, Neden ben engelliyim demedim, ki bu sorunun cevabini zaten bildigim icin. Bilakis, bu puzzlenin bir parcasi, belki de en önemli parcasi olarak büyük aile fotografini tamamlamaya geldim. Size bir sir vereyim mi, aslinda ben bu hayati isyan ede ede ögrendim. Fakat, isyan etmenin de bir ise yaramadigini yasayarak ögrendim. Kendimi diger insanlardan farkli gördüm, kabul. Onlar gibi, hür bir yasami paylasmadigim icin iclendim, tamam; ama sonra anladim ki; ayni yerde nefes aliyoruz, ayni hayata esit bakiyoruz, iste o vakit, aramizda fark olmadigini gördüm. Sevgi ve saygilarimla